ณ โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งตอนเย็นหลังเลิกเรียน

"พวกเราไม่ให้นายเล่นหรอก นายอ่อนแอ" เสียงเด็กชายคนหนึ่งในกลุ่มออกปากไล่เด็กผู้ชายคนหนึ่งออกจาสนามกีฬา

เด็กชายคนนั้นเดินออกไปนั่งดูข้างสนามนั่งดูเด็กกลุ่มนั่นเล่นฟุตบอลไปเรื่อยๆ

"อ้าวกานต์ทำไมมานั่งอยู่นี่ไม่เล่นบอลหรอ" เด็กชายอีกคนหนึ่งเดินมาด้านข้าง

กานต์ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย "อ้าวเงาะมาแล้วหรอ ไม่ดีกว่าเราชอบนั่งดูมากกว่า นายไปเล่นซิเราจะนั่งดู" กานต์ตอบ

แล้วเงาะก็วิ่งลงสนามไปเล่นบอลกับเด็กๆ กลุ่มที่ไล่กานต์ออกมา ส่วนกานต์ก็นั่งดูเงาะเล่นบอลไป.........

2 เดือนต่อมาก่อนสอบไล่ ที่หน้าบ้านเงาะ กานต์มายืนอยู่แล้วกดอ๊อดเรียก

"อ้าวกานต์มายังไงลูก" เสียงหญิงเจ้าของบ้านทักอย่างประหลาดใจ

"สวัสดีครับคุณน้า" กานต์ยกมือไหว้อย่างเรียบร้อย  "คุณพ่อมาส่งครับ ผมมาหาเงาะเพื่อทำรายงานครับ" กานต์ตอบ หญิงเจ้าของบ้านจึงหันหน้าเข้าบ้าน

"เงาะๆ เพื่อนมาหาน่ะลูก" เสียงผู้เป็นแม่เรียกลูกชาย "เข้ามาในบ้านก่อนซิจ๊ะกานต์" แล้วทั้ง 2 ก็เดินเข้ามาในบ้าน

"กานต์รออยู่นี่นะเดี๋ยวเงาะก็ลงมา" หญิงผู้เป็นแม่ของเงาะบอก

"ครับผม" กานต์รับคำแล้วนั่งอย่างสงบที่เก้าอี้ในห้องรับแขก

"อ้าวกานต์เองหรอ เรานึกว่าอ้นมาซะอีก" เสียงเงาะพูดอย่างประหลาดใจ

กานต์ยิ้มที่มุมปากนิดหน่อย "อืมเรามาขอดูรูปแบบรายงานของนายหน่อยนะ" กานต์พูดเสียงเรียบแล้วทั้งสองก็ทำรายงานด้วยกัน........

4 ปีต่อมา กานต์และเงาะเข้าม.ปลายคนละโรงเรียนทั้ง 2 จะเจอกันตอนเรียน รด. แต่ก็เจอเพียงผ่านๆ เท่านั้น

ทุกๆ ครั้งที่กานต์เห็นเงาะกานต์จะเพียงมองเงาะเท่านั้นไม่ว่าเงาะจะเห็นเขาหรือไม่ก็ตามแล้วก็จะยิ้มที่มุมปากเท่านั้น

"เฮ้ย! กานต์นายยิ้มอะไรของนายว่ะ" เพื่อนในกลุ่มของกานต์ถาม

กานต์หันมามองเพื่อนคนที่ถามแล้วยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่ง "เปล่าไม่มีอะไรหรอกไปกันเถอะ" กานต์พูดแล้วเดินนำไปก่อนทำเอาคนตั้งคำถามงงกับอาการของเพื่อน.........

1 ปีต่อมาเงาะสอบเขาโรงเรียนนายร้อยได้ จึงทำให้กานต์ไม่ได้เจอเงาะอีกในตอนที่เรียน รด.

"ขอโทษนะครับ" กานต์ถามเพื่อนรด.ที่อยู่โรงเรียนเดียวกับเงาะ "วันนี้เงาะไม่มาเรียน รด.หรือครับ" กานต์ถามเสียงราบเรียบ

"เงาะสอบติดโรงเรียนนายร้อยไปแล้วครับ" เสียงตอบจากคนหนึ่งในกลุ่มนั้น

กานต์ได้ฟังคำตอบก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย "ขอบคุณครับ" กานต์กล่าวขอบคุณแล้วเดินจากไป..........

3 ปีต่อมากานต์อยู่ชั้นปี 3 ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งกำลังคุยกับรุ่นน้องอยู่

"ส้มมีเพื่อนเรียนโรงเรียนนายร้อยด้วยหรอ" กานต์ถาม

"ค่ะพี่" ส้มตอบ

"งั้นส้มช่วยถามหาเพื่อนพี่คนหนึ่งให้หน่อยได้ไหม" กานต์พูดเสียงราบเรียบสีหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร

"ได้ซิค่ะ เพื่อนพี่กานต์ชื่ออะไรบอกส้มเดี๋ยวจะจัดการให้" ส้มตอบเสียงแจ่ม

กานต์ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากแล้วเขียนชื่อ-นามสกุลของเงาะใส่กระดาษให้ส้ม

2 วันต่อมา

"พี่กานต์เพื่อนพี่กานต์น่ะสุดยอดเลยค่ะ" เสียงส้มตอบอย่างตื่นเต้น

แต่สีหน้าของกานต์กลับไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย "ได้เรื่องยังไงบ้างล่ะ" กานต์ย้อนถาม

"เพื่อนพี่กานต์คนนี้นะ เรียนก็เก่ง หล่อก็หล่อ นิสัยก็ดี แถมเป็นประธานรุ่นด้วย เฟอร์เฟคแมนจริงเลย" เสียงของส้มพูดอย่างตื่นเต้น

"หรอ" กานต์พูดแค่นั้นแต่สีหน้าไม่ได้แสดงอาการอะไรเลย

"ส้มช่วยเอาเบอร์โทรศัพท์ฝากไปให้เขาทีนะ บอกว่าเพื่อนชื่อกานต์ฝากมาให้" กานต์พูดแล้วยื่นกระดาษที่จดเบอร์โทรศัพท์ให้สาวรุ่นน้อง

"ได้ค่ะพี่" ส้มรับกระดาษใบนั้นไป ส่วนกานต์ไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเท่านั้น แต่กานต์ก็ไม่ได้รับการติดต่อกลับมาเลย..........

1 ปีต่อมาหลังจากเรียนจบกานต์ก็มีโอกาสไปงานเลี้ยงรุ่นโรงเรียนของญาติของตนที่มีอายุเท่ากัน ปรากฏว่าเขาได้พบกับรุ่นน้องของเงาะที่จบ รร.เดียวกับญาติของเขาที่งานเลี้ยงรุ่นนี้ด้วย

"พี่เงาะหรือครับ ตอนนี้แกเป็นนักบินอยู่ที่กำแพงแสนแล้วครับ" เสียงเล่าเรื่องราวให้กานต์ฟัง

กานต์นั่งฟังอย่างตั้งใจ ด้วยสีหน้าที่ปกติ แต่ก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยโดยที่ไม่พูดอะไรอีก..............

8 ปีต่อมา กานต์ทำงานและมีบ้านเป็นของตัวเอง

วันหนึ่งน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของกานต์ที่แต่งงานไปแล้วมาเยี่ยมที่บ้าน แฟนของน้องสาวคนนี้เป็นตำรวจซึ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยมาและอายุมากกว่ากานต์ 1 ปี

กานต์จึงเรียกเขาว่าพี่เพื่อให้เกียรติกันแม้ว่าจะมีศักดิ์เป็นน้องเขยก็ตาม

ที่โต๊ะอาหารเย็นกานต์และแฟนน้องสาวลูกพี่ลูกน้องนั่งทานข้าวและดื่มเบียร์ไปแล้วก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง

"พี่หนึ่งครับ พี่เข้าโรงเรียนนายร้อยปีไหนครับ" กานต์ถาม หนึ่งก็เล่าให้ฟังปรากฏว่าเขาสอบเข้าโรงเรียนเตรียมได้ตอนม.5

"งั้นหรือครับ งั้นพี่ก็ต้องรู้จักเพื่อนผมซิครับ" กานต์ถามต่อ

"เพื่อนกานต์ชื่ออะไรล่ะ" หนึ่งถามกลับ กานต์จึงบอกชื่อของเงาะให้หนึ่งฟัง

"พี่เงาะหรอ พี่รู้จักเขาดังในรุ่นมากนะเพราะเขาเรียนเก่ง นิสัยดี เป็นประธานรุ่นด้วย" หนึ่งเล่าให้กานต์ฟัง

กานต์ก็ตั้งใจฟังด้วยสีหน้าที่ราบเรียบมีเพียงรอยยิ้มที่มุมปากของเขาเท่านั้นที่ยกขึ้นเล็กน้อย

"ถ้าเกิดว่าพี่หนึ่งเลี้ยงรุ่นแล้วเจอเขาก็ฝากความคิดถึง ถึงเงาะด้วยนะครับ" กานต์พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ ในที่สุดหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่น

ซึ่งจริงๆ แล้วกานต์ก็คิดว่าสิ่งที่เขาได้ส่งไปนั่นก็คงไม่ได้รับการตอบสนองจากคนๆ นั้นอยู่ดี แต่เขาก็มีความสุขที่ได้ แม้แค่เพียงรับรู้ความเป็นไปของคนๆ หนึ่งที่เขารัก..........

อยู่นอกสายตาของเธอตั้งไกลฉันนั้นก็ทำได้แค่มองจากตรงนี้

แต่ฉันยังรอสักวันเธอหันมองผ่านตรงนี้ แค่สักวินาทีเธอเห็นฉันคนนี้ในสายตา